Uit de kast …

0

Op 1 februari word ik 52 jaar jong. Wanneer ik terugkijk op mijn leven dan waren er –net zoals bij iedereen- ups en downs. Zowel de goede als de minder goede momenten hebben bijgedragen tot wie ik vandaag ben. Toch heb ik heel sterk het gevoel dat Fik Verbiest nog lang niet is geworden wie hij zou kunnen zijn. Ook niet wie hij zou willen zijn. Zit ik alleen met dit gevoel? Ik ben zeker van niet.

Blijkbaar investeert een mens in het eerste deel van zijn leven veel tijd en energie in wie anderen willen dat hij of zij wordt. Ouders, scholen, vrienden, vriendinnen, … Iedereen vormt zich een mening over jou die een impact heeft op je verdere ontwikkeling. In het beste geval vergroot met de jaren het zelfbewustzijn en begint men zichzelf een beeld te vormen van wie men zou willen zijn … Ook dit verlangen wordt sterk gekleurd en beïnvloed door wat de cultuur voorschrijft. Oude, aangeleerde basisovertuigingen en culturele gewoonten, die minder van jezelf zijn dan gedacht, spelen nog een grote rol.

Op een bepaald moment, ik vermoed zowat in het midden van je leven, begint een mens zich opnieuw vragen te stellen over zijn of haar leven. Je leven ligt al jaren in een vaste plooi en het is tijd voor bezinning. Is dit alles? Waarom ben ik hier? Wat zal ik doen met de rest van mijn dagen? Ben ik wel echt gelukkig? Het zijn vragen die iedere volwassene zich wel eens stelt … Belangrijke vragen omdat ze de voorbode zijn van een ‘nieuw verlangen’, met name het verlangen om te zijn wie je werkelijk bent.

Vaak gaat het om nooit gerealiseerde kinderdromen, die aan de kant werden geschoven door het hierboven beschreven proces van persoonlijke ontwikkeling. De eisen die aan mijn generatie werden gesteld, zijn geïnspireerd door een flinke dosis arbeidsethos en een kapitalistische vrijemarkteconomie. Of hieraan beantwoorden leidt tot de meest optimale ontwikkeling om een gelukkig mens te worden, wordt terecht alsmaar meer in vraag gesteld.

Als kind droomde ik ervan om schrijver, leraar of acteur te worden. ’t Periodiekske gaf me de kans om te proeven van mijn schrijversdroom met o.a. deze tweewekelijkse column. Het is hoog tijd dat de leraaracteur in mij uit de kast komt. Met ‘menselijke ontwikkeling en bewustzijn’ als centraal gegeven, wil ik mijn inzichten en levenservaring het komende jaar graag delen met anderen. Laat jij me even weten of bv. een lezing of interactieve workshop in een beperkte groep jou zou kunnen boeien? Alvast bedankt … en veel succes met te worden wie je werkelijk bent!

Fik.verbiest@periodiekske.be

Geen posts om weer te geven

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here