Thrilleropera door muziektheatergezelschap WALPURGIS

0

The Medium, reconstruction of a murder

Een lege kamer. Niets dan een lege kamer. Minuten duren onwennig lang. Alleen stilte en een doffe, repetitief drummende beat als ont-stemmend akoestisch decor.

De aanvang van de thrilleropera The Medium, reconstruction of a murder – naar het werk van de Italiaanse componist/librettist Gian Carlo Menotti (1911-2007) – oogt indrukwekkend sober én beklemmend. De sfeer wordt zo mogelijk nog benauwender wanneer een vrouw verschijnt met een hoofd op de schoot (een verwijzing naar het Salomé-thema?). Een hoofd waar ze tegen spreekt. En dat ze vervolgens als een soort handpop hanteert. Een hoofd dat ze nu eens als “my king” dan weer als “my lover” aanspreekt. Een hoofd dat even – uitdagend – naar het publiek kijkt.

En dat publiek wórdt uitgedaagd. Naast deze vrouw is er immers the Medium: een helderziende die contact kan maken met “de overkant”, met overledenen. Maar dat contact is allerminst vrijblijvend. De beklemming wordt haast tastbaar met de suggestie dat the Medium zelf betrokken zou zijn bij de – al in de titel en door de vorige scène aangekondigde – moord. Het slachtoffer: Toby, een in Boedapest lukraak van de straat opgepikte jonge zigeuner. Wiens hoofd we daarnet aanschouwden?

Een vraag, inderdaad. Want wie een traditionele whodunit verwacht, komt van een kale reis thuis: vraagtekens te over in deze reconstruction. Pleegde the Medium de moord? Of werd het zelf ook slachtoffer? Is Toby ook dader? Niets is wat het lijkt. Zijn en schijn, dagdromen en nachtmerries, licht en donker, … vloeien naadloos in

elkaar over. Het korte, krachtige schimmenspel onderstreept die “schaduwkanten” pregnant.

Overigens: is die “waarheidsvraag” wel zo relevant?

Belangrijker lijkt ons dat regisseur Judith Vindevogel een hele rist verhaallijnen uittekent waarbinnen universele thema’s (macht, hebzucht, angst, (destructieve) passie, jaloezie, overlevingsdrang, … ) beklijvend in beeld komen. En ons letterlijk “ter ore” komen. Want mezzosopraan Eurudike De Beul weet met haar schrille stemtimbres de indringende sfeer akelig invoelbaar op te roepen. Samen met actrice Simone Milsdochter (die meermaals als gastacteur in Witse fungeerde) geeft ze gestalte aan een benauwende huis clos, een microkosmos waarbinnen de personages uitzichtloos opgesloten zitten. Hun worstelingen, verzuchtingen en pijn vloeien samen in een veelgelaagde en gebalde voorstelling die ingehouden en intens naar een finale climax voert.

Kortom: een performance die je zo’n uur in de ban houdt. Verwacht geen luchtig avondje oppervlakkig tijdverdrijf. Maar savoureer het samenspel van klank, woord, muziek en visuele effecten. Blijf ten slotte verbouwereerd achter wanneer, na 50 minuten, de aanhoudende spanningsboog eindelijk mag óntspannen … En tal van vragen onbeantwoord blijven. Zoals reeds gezegd: een uitdaging voor de toneelfijnproever, die creatief met de aangereikte puzzelstukken aan de slag kan.

Frank Kloeck

(productie: WALPURGIS – deFENIKS, Deurneleitje 6, Mortsel – voor de diverse speeldata in februari – zie www.walpurgis.be – boventiteling bij de Engelstalige fragmenten)

Via ’t Periodiekske kan je een gratis duokaart winnen!

Stuur het antwoord op de vraag: “Wie is de regisseur van deze thrilleropera?” VOOR 4 februari 2015 naar spes@telenet.be en maak kans op een gratis duokaart voor de voorstelling op vrijdag 6 of zaterdag 7 februari 2015 om 20.30 uur.

Vermeld duidelijk je antwoord en OOK je naam en adres en de gekozen datum (6 of 7 februari).

De gelukkigen worden persoonlijk verwittigd!

Geen posts om weer te geven

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here