Stamford Bridge

0

“Blue is the colour, football is the game and Chelsea is our name”. Als je deze legendarische aanhef van een clublied hoort, dan mag je er zeker van zijn dat je op Stamford Bridge bent, de thuisbasis van Chelsea F. C.

Stamford Bridge is nog steeds de naam van het terrein en het hele complex errond en dit reeds sinds 1905. Meestal liggen Britse voetbalvelden in een (soms arme) volkswijk -denken we maar aan Liverpool en Everton of Queens Park Rangers in Londen-, de voetbalgrond van Chelsea vind je echter in een meer begoede wijk, Fulham genaamd. Chelsea is trouwens de naam van een district naast Fulham. Toen de club opgericht werd, was er al een voetbalploeg met de naam Fulham, daarom koos men voor Chelsea als naam.

Chelsea F. C. doet dagelijks op geregelde tijdstippen rondleidingen. Je kan vooraf boeken, maar je kan je ook melden bij de balie zonder afspraak en meestal plaatst men je dan op de eerstvolgende tour. De club heeft ook een geweldig museum en volgens mij is het beter om eerst het museum te bezoeken alvorens je met de gids begint aan de stadionrondgang. Ga in het museum voor de maquettes van het stadion uit 1905 en de weergave van het huidige staan. Een interactief scherm geeft je een prima idee van de evolutie van het stadion. In 1905 was er niets overdekt, er waren heel wat staanplaatsen en een atletiekpiste rond het voetbalveld. In 1933 bouwde men de fameuze “Shed”tribune en maakte de atletiekpiste plaats voor een heuse windhond racebaan. In 1957 kwam de eerste kunstverlichting. In 1973 werd The East Stand verbouwd, maar de kosten waren veel hoger dan geraamd. Samen met het toenmalig opkomende hooliganisme en de terreininvasies door supporters over het hele land, kwam het Chelseaproject op de helling te staan. Het voortbestaan werd bedreigd door geruchten van eventuele verkaveling. Financieel boden Ken Bates en vooral Matthew Harding hulp. Beiden zaten in het bestuur. The North Stand werd verbouwd vanaf 1994 en ook de historische Shed verdween. The Shed maakte plaats voor de nieuwe South Stand. In 1996 ging de nieuwe North Stand open, maar in hetzelfde jaar sloeg het noodlot toe. Voorzitter Matthew Harding kwam om in een helikopterongeval. Deze tribune heet nu The Matthew Harding Stand. In het begin van de jaren 2000 kende ook The West Stand een totale facelift wat de capaciteit nu brengt op een goede 42.000 toeschouwers.

Stamford Bridge is een bedrijf dat dag en nacht bedrijvigheid kent. In het complex zijn ook twee hotels en twee eetgelegenheden, die dagelijks open zijn, gebouwd. Men spreekt hier zelfs over Chelsea Village!

De rondleiding zelf, met een uiterst gemotiveerde gids, duurt ongeveer een uur. Leuk is de tablet die je meekrijgt. Het toestel geeft je op sommige plaatsen wat statistisch materiaal, maar wordt ook af en toe geactiveerd door de gids met een filmpje. Zo kom je 360° middenin een persmoment te zitten of in een goedgevulde kleedkamer. De kleedkamer van het “away team” is gevuld met truitjes van legendes die hier met hun team kwamen, van Matthews, Pele, … tot Best. De gids vertelt je hier ook dat de oorspronkelijke bezoekerskleedkamer kleiner was met zeer koude kleurtinten. Een sportpsycholoog zou de raad gegeven hebben om de plaats groter en aantrekkelijker te maken met een warme, relaxerende touch. Hierdoor zouden de bezoekers zich zo goed voelen, op het randje van het slaperige zelfs, dat ze Chelsea op het veld weinig geconcentreerd zouden bekampen en dus … verloren! Toch maar met een korreltje zout nemen, denk ik.

Het gras van Stamford Bridge is een combinatie van dik sportgras met een grasmasterfiber dat uit kunststof bestaat. Het veld wordt alleen maar voor de voetballers van het eerste team gebruikt. Geen andere sporten en zeker geen concerten gaan door op The Bridge. Trainen wordt hier trouwens ook niet gedaan. Het trainingscomplex van The Blues bevindt zich in Cobham op meer dan 30 km van het centrum van Londen. Hier worden ook de contracten met nieuwe spelers afgesloten en getekend. De gids brengt je ook door de spelerstunnel naar de strategische plaats van de trainer en zijn staf.

Eindigen doe je, het kan niet anders, in de Megastore. Twee verdiepingen sportkledij en memorabilia. Sinds kort heeft Chelsea het oersaaie Adidas geruild voor het frivolere Nike en dat merk je wel in de Megastore. Je kan je hele familie, vanaf 3 maanden oud, trakteren op een mooie outfit.

Ga zeker op het domein eens naar de laatste herinnering aan The Shed. Aan de zuidkant heeft men een deel van deze betonnen muur laten staan. Op deze muur zie je foto’s en tekst van verschillende legendes die Chelsea telde. Van John Terry over Zola, Wilkins tot Peter Bonetti (de legendarische doelman). Ook een Antwerpfan zal hier even stilstaan, want bij het illustere gezelschap ook ene J. F. Hasselbaink.

Voor de hoofdingang staat een standbeeld, Peter Osgood, ooit een vlot scorende spits, helaas al overleden. Zijn as is ergens begraven onder een tribune. Stamford Bridge is gemakkelijk te bereiken met de District Line (Underground, groene kleur), richting Wimbledon. Plaats van afspraak: Underground Station Fulham Broadway, met zeer brede, aangepaste perrons en voor wie zijn vrouw meeneemt, rechtstreekse verbinding met het shoppingcomplex van Fulham Broadway, juist boven het station.

Info Chelsea en de tours: www.chelseafc.com/en/stamford-bridge/stadium-tours-and-museum0

Om volledig te zijn, Stamford verwijst naar een oude rivier waarover in 1905 nog een kleine brug liep.

Tekst en foto’s: A. Charrin

De eerste 101 England ánders-teksten, verschenen in ’t Periodiekske (2008-2013), kan je nu ook lezen op de website www.allkindsofeverything.be en wel in de rubriek ‘Nostalgic Britain’.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here