Schoolfeesten

0

Niet dat we er dol op zijn. Schoolfeesten in mei en juni. Een verplicht nummer, maar de kinderen hebben er weken naartoe geleefd en dagenlang geoefend. Liedjes, dansjes. De school geurend naar toiletten, oververhitte tweedehandscomputers, voedselresten, krijt -in de voegen van de vloeren, nog uit de vorige eeuw-, soep, overjaarse schoolboeken, stof en leerstof, zet haar deuren open. Het bondgenootschap tussen instituut en ouders wordt voor een dag in lichtgevende verf gezet. Ouders ingeschakeld voor de bar, het restaurant, de kraampjes, de opbouw, de poets en de afbraak. Geld stroomt binnen, nuttig voor nieuw materiaal en zelfs de bouw van nieuwe klassen. De oude, soms roestige containers, zijn lek en versleten door het jeugdige enthousiasme. De minister kan niet alles betalen.

En zo start het feest. Allen met de glimlach, allen voor hetzelfde doel. Van klein naar groot paraderen ze over het wankele podium, terwijl Gert en Samson, Beyoncé en Kanye West uit de luidsprekers knallen. Opspringende ouders met de gsm op scherp, gefocust op die allerliefste, haast onherkenbare spruit, verkleed als boom, piraat of toverfee. Hinderlijk is het wuiven. Papa en mama kunnen het niet laten hun telg toe te schreeuwen, tot die zijn concentratie helemaal verliest en ook wuift. De klassieke eenheid van tijd, plaats en handeling is enigszins zoek in de presentaties. Er zijn kleintjes bij die als verlamd in de oneindigheid staren, het ritme volledig kwijt zijn, tegen elkaar aan botsen, de lippen op elkaar klemmen tijdens de zang en zelfs niet op het trapje naar het podium willen.

Een extra inspanning alweer voor de juffen en meesters die all inclusive ook tijdens weekends als deze in de weer zijn. Onmisbaar stellen zij zich strategisch als coach op naast het podium. Ze zingen mee -luider dan gewenst-, ze dansen mee -met extreme bewegingen die later allicht zullen leiden tot rugklachten-. Als ze dat niet zouden doen, of stilvallen, zou de podiumbezetting en de actie totaal ineenstorten. Ook voor en na: de kindjes moeten geschminkt en gekleed worden. Ruziestokers op de vingers getikt. “Moeten we naar rechts, juf?” En na de show moet alles ook in de juiste plooi vallen. Helden zijn het. Geen wonder dat jonge leraren vroegtijdig afhaken. Neen, het draait niet alleen om bergketens, de participe passé en het meewerkend voorwerp.

Terwijl we ons nageslacht herkennen achter maskers, zonnebrillen en onder zelfgemaakte hoeden, valt de diversiteit op: de dikkerdjes en de bonenstaken, soms dubbel zo lang als de buurman. En toch schuiven ze allemaal glimlachend, in één collectieve beweging mee met de massa. Het is geen wedstrijd. Het is niet voor punten. Alle rassen en landen zijn vertegenwoordigd. Hier valt men niet over kleur, origine of taal. Een ideale biotoop om de nieuwe generaties voor te bereiden op de multiculturele samenleving. Managers zou zo’n optreden de kans bieden, talent te ontdekken. Sommigen hebben het helemaal niet. Anderen sturen signalen uit van bijzondere gaven qua ritme, beweeglijkheid, muzikaliteit.

“Heb ik wat met mijn lotjes gewonnen?” Jawel, ik ga naar huis met een zijden sjaaltje, een puzzel en een kleurboek. Na de show springen nog groepjes informeel en hitsig het podium op, om te experimenteren, te trainen en te tonen hoe spitsvondig hun act is. Daar dienen podia voor. Aan de dag komt geen einde. Een feest op basis van belangeloosheid, kameraadschap en collectief engagement stopt nooit. Later zullen Andreas en Pieter-Jan terugkeren naar de warmte van die school, waar inzet en spontaniteit hoger worden ingeschat dan de dalende cijfers voor begrijpend lezen. Nodig de politici uit op schoolfeesten. Daar valt veel te leren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here