Home Geen categorie Portret van een beangstigende nachtmerrie

    Portret van een beangstigende nachtmerrie

    0
    Portret van een beangstigende nachtmerrie

    Ik droom veel en meestal kan ik me mijn dromen met alle details de volgende dag nog herinneren. Het zijn soms heel verklaarbare verhalen en soms heel bizarre.

    Zo droomde ik een tijdje geleden over een onbekend virus dat in heel de wereld opdook. Niet overal tegelijk, eigenlijk begon het in China, in Wuhan. Hoe ik aan de naam van die stad kwam in mijn droom, begreep ik niet. Ik had daar nog nooit over gehoord. Het virus werd aanvankelijk als vrij onschuldig beschreven. We moesten ons geen zorgen maken, we zouden er wel doorkomen zoals we elk jaar ook door de griep kwamen. Tot dan sliep ik nog rustig, ik beschouwde het nog niet als een nachtmerrie, maar toen veranderde het plots. Op de televisie verschenen afschrikwekkende beelden uit China (ver van mijn bed nog wel), die lieten blijken dat het virus toch niet zo onschuldig was en erger nog was dat het plots ook in andere landen opdook. Dichter bij huis dus, in Italië, waar het lelijk begon huis te houden, en ook in Spanje, Duitsland, Frankrijk, … eigenlijk alle landen in West-Europa, kwamen aan bod.

    En dus ook België …

    Plots werden de scholen gesloten tot de paasvakantie, moesten de winkels dicht in de weekends met uitzondering van de winkels met voedingswaren, kon je niet meer terecht in cafés of restaurants. Uiteraard was ook een terrasje doen uitgesloten en werd iedereen aangeraden om zoveel mogelijk binnen te blijven.

    En of het nog niet allemaal erg genoeg was, brak plots de eerste aanval op wc-papier uit. Ook de rekken met droge voeding en conserven werden leeggeplunderd. Hoe was dit in godsnaam mogelijk? Was er oorlog uitgebroken? Sommigen gebruikten dat woord inderdaad, maar dan oorlog tegen een onzichtbare vijand. Nochtans werd er duidelijk gecommuniceerd dat er meer dan voldoende voorraad voor iedereen was, maar dat bleek niet direct te helpen. Wie niet snel genoeg gehamsterd had, was gezien.

    Mijn droom was een gruwelijke nachtmerrie geworden! Alle dagen naar het nieuws luisteren werd een marteling, want positief nieuws viel er niet te rapen. Aanhoren hoeveel doden er gevallen waren, hoeveel nieuwe besmettingen er de laatste 24 uur werden geregistreerd, hoeveel mensen er op intensive care lagen en of daar nog wel genoeg capaciteit was, was nu niet bepaald opwekkend en dan al de economische gevolgen, de inwerking op de menselijke geest, die dit 'Blijf in uw kot' veroorzaakte, de problemen voor alleenstaanden, de toestand in de zorgcentra en dienstencentra, een massa aanverwante gevolgen van deze virusaanval. De regels, die werden opgelegd om de vijand te verslaan, waren vaak onduidelijk … mocht je nu wel of niet gaan wandelen, mocht je nog met zijn tweeën gaan winkelen, hoever mocht je nog gaan fietsen, … Gelukkig werd daarover alle dagen wat meer duidelijkheid gebracht en volgden de meeste mensen die regels wel goed op en bleven ze zoveel mogelijk thuis.

    Niet iedereen had die mogelijkheid, sommigen moesten nog gaan werken zoals verpleegsters, dokters, kassiersters, trambestuurders, apothekers, om maar enkelen te noemen. Groot werd de bewondering voor die mensen en er ontstond een golf van medeleven, die uitmondde in het hangen van witte doeken en affiches en geregeld applaudisseren om 20 uur. Mooi was dat, maar tegelijk intriest dat het die gruwelijke vijand was, die ons daartoe noopte.

    Alle dagen werd er gehoopt op goed nieuws, maar dat bleef voorlopig nog uit. De 'Blijf in uw kot'-tijd werd nog verlengd en er was nog geen versoepeling van de voorzorgsmaatregelen in zicht.

    Mijn man en ik misten onze familieleden heel erg. We konden wel facetimen, maar dat maakte het gebrek aan echt contact niet minder zwaar. De telefoon en de sociale media werden heel belangrijk.

    Gelukkig dat we die nog hadden en de mensen bedachten de zotste dingen om elkaar en anderen te vermaken. Zo plaatsten vele mensen speciaal voor de kleinste kinderen een beer voor hun raam. Een wandelingetje werd zo voor de kleintjes wat aangenamer!

    'Schat, hallo, wakker worden, …' Ik werd uit mijn droom gehaald door mijn echtgenoot. Aan de ene kant was het een geweldige opluchting dat ik wakker werd en uit deze verschrikkelijke droom kon ontsnappen, maar aan de andere kant had ik toch wel verder willen dromen om te weten wanneer en hoe het eindigen zou.

    LAAT EEN REACTIE ACHTER

    Please enter your comment!
    Please enter your name here