Portret … van een beeld in een beeldenpark

0

Soms overvalt het mij, dan vind ik iets zo mooi en zo fascinerend dat het me niet meer loslaat. Ik zou het aan iedereen die ik ken, willen vertellen. Ik zou er iedereen door mijn ogen naar willen laten kijken. En het hoeft niet fenomenaal te zijn, hoewel het dat voor mij uiteraard wel is.

Als fervente wandelaar kom ik regelmatig in het Middelheimmuseum, een deelpark van het Nachtegalenpark in Antwerpen, helemaal gevuld met prachtige beelden. Dat is dus steeds een feest, want er is zoveel moois te zien in die natuurpracht. Het ene beeld spreekt me al meer aan dan het andere, maar allemaal zijn ze het werk van kunstenaars, die er hun ziel hebben ingelegd. Er staan moderne en klassieke beelden, concrete en abstracte. Ze staan in een prachtige omgeving en je kunt er al wandelend, maar ook al rustend op de prachtige stoelen of banken volop van genieten.

Op één van die wandelmomenten zag ik al van op een afstand een beeld dat mij direct intrigeerde.

Het viel heel erg op omdat het felle wit sterk afstak tegen de kleuren in het park. Ik kon er niet snel genoeg naartoe, waarbij ik wat andere werken negeerde. Die zou ik op een volgende wandeling wel nader bekijken. Ik kan niet goed beschrijven wat het was, dat mij zo aantrok, maar dat er iets was, is een zekerheid.

Ik beschrijf even wat ik in de verte zag: 2 witte personages, een zittende en een staande met tussen hen in een tafeltje. Ze lijken een gesprek te voeren. Het geheel heeft iets vertrouwds, iets warms, iets authentieks.

Maar vreemd was het dat, toen ik dichterbij kwam, ik ontdekte dat de figuren leeg waren. Ik zag alleen witte omhulsels met tussen hen in een zwevend tafeltje.

Storen deed die leegte mij helemaal niet, het maakte het juist heel suggestief. Het is wellicht moeilijk te begrijpen, maar ik voelde de aanwezigheid van die 2 mensen. Allerlei vragen spookten door mijn hoofd. Waar speelt dit zich af? Wat vertellen zij? Wie zijn zij? Is het een tafereel uit een verhaal?

Ik heb er lang bij stilgestaan en heb het zorgvuldig aan alle kanten bekeken, want ik kreeg er niet genoeg van. Ik zocht naar de titel van het beeld en vond ‘Dialoog’. (Hoe kan het ook anders!) De kunstenaar, die mij het geluk gaf dit werk te kunnen bewonderen bleek Albert Szukalski te zijn, geboren in Furth im Wald (Duitsland), maar opgegroeid in Antwerpen en daar ook overleden. Hij was beeldhouwer, schilder en maakte ook assemblages.

Zijn beelden noemt men spoken, maar daar heb ik het moeilijk mee.

Akkoord, de witte gipsen omhulsels kunnen daaraan doen denken, maar de houdingen of hoe ze in mijn lievelingsbeeld bij elkaar zijn gezet, tonen mij toch echte mensen. En na enig opzoekwerk las ik dat die er ook model voor hadden gestaan. Mensen van vlees en bloed werden behangen met in gips gedrenkte stof. Als het gips verhard was, stapte het model eruit aan de voorzijde.

Ik kwam ook te weten dat Szukalski aan de Academie in Antwerpen had gestudeerd en tot een groep Antwerpse vernieuwers behoorde.

Maar blijkbaar was hij niet alleen in Antwerpen bekend. Zelfs in Amerika in Death Valley (Californië) staat een geweldig mooi werk van hem, getiteld ‘Het Laatste Avondmaal’.

Wellicht is dat voor velen onder ons wat ver om te gaan bewonderen. Maar wat houdt je tegen om naar het Middelheimmuseum te gaan en dit ‘beeld’ van een beeld en nog vele andere te gaan bekijken?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here