Pesterijen

0

Van de basisschool herinner ik mij de kreet “Meester, hij pest mij”, die hopeloos door het luchtruim kliefde. “Pesten” was vrij abstract. Dus vroeg de leraar wat het ongedierte precies deed, waarop het antwoord: “Hij pakt mijn muts af” of “Hij giet chocomelk in mijn boekentas” of “Hij verspert de toegang tot het toilet”. Het waarom was zelden duidelijk. Verregaande speelsheid, verveling, zoeken naar onschuldige slachtoffers, sensatie- of kwelzucht. De schuldige werd gestraft. Het slachtoffer kon rekenen op enige meewarigheid, maar werd tegelijk gekarakteriseerd als ‘weinig weerbaar’.

Wie veronderstelt dat we nu bij de uitwassen van deugnieterige jongetjes blijven stilstaan, vergist zich. “Pesterijen, ongewenste intimiteiten en discriminatie: de malaise bij de Staatsveiligheid is compleet”, lazen we in Knack. Een enquête van IDEWE wees o.m. op het volgende: 1 op de 6 ondervraagden meldt minstens af en toe gediscrimineerd te zijn vanwege zijn of haar geslacht, leeftijd, huidskleur, afkomst of seksuele geaardheid; 1 op de 10 zegt ooit ‘seksueel benaderd’ te zijn via gebaren, uitspraken, e-mails, sms’en of foto’s. Op zoek naar verklaringen, komt men bij stress, emotionele uitputting, gebrek aan organisatie, langdurige, inefficiënte herstructureringen die tot verwarring leiden, gebrek aan inspraak, gebrek aan middelen en inefficiënte communicatie. Zeg maar: ontevreden en gefrustreerde ambtenaren, zonder perspectief.

“Oncontroleerbaar en explosief” noemden Kamerleden en vakbonden de situatie en ze eisten dat dringend aan de psychosociale condities zou worden gewerkt. Wie denkt dat we nu blijven hangen bij de interne uitwassen van de Staatsveiligheid, heeft het verkeerd voor. Wat we wel leerden: een onaangename, onstabiele atmosfeer haalt het slechtste in de mens naar boven, vergelijkbaar met de paniek op de zinkende Titanic die slechts over 20 reddingssloepen beschikte. Het hadden er 63 moeten zijn en 1200 passagiers stonden uitzichtloos aan de reling. Wie zich tussen hangen en wurgen bevindt, overschrijdt zijn ethische grenzen. Minder karikaturaal: echtscheidingssituaties, commerciële concurrentie, sollicitaties, erfeniskwesties, selectieproeven, rechtbanken en sportwedstrijden. ‘Ik en wij’ staat dan voorop, ten koste van ‘hij en zij’.

U hebt een oplossing: voor werkplekken zijn er de inspectie van het Toezicht op het Welzijn en de preventieadviseur, indien de waardigheid van een persoon wordt aangetast of een bedreigende, vijandige, beledigende, vernederende of kwetsende omgeving wordt gecreëerd. Wie een klacht heeft over discriminatie op grond van geslacht, genderidentiteit of genderexpressie kan terecht bij de Genderkamer van de Vlaamse Ombudsdienst. Voor klachten o.m. op grond van gezondheidstoestand of handicap, leeftijd en etniciteit kan je terecht bij Unia, het Interfederaal Gelijkekansencentrum. Dergelijke instanties starten een onderzoek en zetten eventueel een juridische afhandeling in gang, al dan niet met schadevergoeding.

Voor ons echter een pleister op een houten been. Het kwaad is geschied. De wonde is toegebracht. Slachtoffers dragen het litteken soms een leven lang met zich mee. Hoe komt het toch dat mensen elkaar het licht in de ogen niet gunnen en egocentrisch-ongevoelig wrede spelletjes spelen? Zou er een altruïstische schakel in de opvoedingsketen ontbreken? Onze gedragingen zijn zo gericht op individuele prestaties, eigen voordeel en een vooraanstaande plaats in de pikorde, dat we vergeten op te komen voor anderen. Ellenbogenwerk, wegdrummen, de gevoelens van de medemens negeren, vinden we erg teleurstellend. Show your soft side.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here