Men is zoveel keren man als men talen spreken kan

0

Volgens de jongste rapporten en studies gaat talenkennis sterk achteruit in onze universiteiten en hogescholen. Een betreurenswaardig verschijnsel waarmee we geen vrede mogen nemen en waarin we zeker niet mogen berusten. Talenkennis is een culturele en praktische verrijking die banden smeedt en onbegrip kan voorkomen of ten minste verkleinen. Daarom is het niet alleen belangrijk dat nieuwe Belgen (nieuwe inwoners van ons land) zo snel mogelijk één van de landstalen leren, maar is het ook belangrijk dat wij – Vlamingen – ons zoveel mogelijk bekwamen in vreemde talen.

Het Nederlands behoort niet tot de meest gesproken (of geschreven) talen in de wereld. Naast Nederland, Vlaanderen en Zuid-Afrika zijn de plaatsen in de wereld waar men met het Nederlands terecht kan, eerder schaars. Vlaanderen heeft een benijdenswaardig verleden op het vlak van talenkennis. Vlaanderen en Nederland behoren tot de uitzonderingen waar buitenlandse speelfilms (uit Amerika, Duitsland, Frankrijk, Italië en Spanje bijvoorbeeld) in originele versie in de bioscopen en op televisie vertoond worden, weliswaar met Nederlandstalige ondertitels.

Elders is het gebruikelijk dat bijvoorbeeld Engelstalige films nagesynchroniseerd worden, met als gevolg dat John Wayne niet Hands up (Handen omhoog), maar Haut les mains zegt wanneer hij een boef wil overmeesteren. Fransen hebben nog nooit – behalve in de art-house filmzalen – de echte, specifieke stem van pakweg Marilyn Monroe of Julia Roberts gehoord. Zij krijgen een soms gelijkklinkend alternatief in het Frans; idem voor Duitsland, Italië, Spanje en de andere Europese landen. Is dat erg? Ja, dat is bijzonder erg, want het geeft hen een mentale achterstand die iemand in moeilijkheden kan brengen.

Je ne comprends pas l’Anglais

Dat heeft zelfs onze vriend Jean Marie Happart mogen ondervinden. Hij ondertekende – in naam van het Waalse gewest – een contract voor het Circuit de Francorchamps met de Britse Formule 1-organisator Bernie Ecclestone. In dat contract stond dat de gewiekste Ecclestone het contract eenzijdig kon verlengen (tot 2015). Het was een contract waarbij het Waalse gewest jaarlijks 14 miljoen euro moest betalen, ook al was er geen Grote Prijs Formule in Francorchamps. En Ecclestone verlengde ook eenzijdig het contract van 2010 tot 2015, hetgeen een totaalsom van 211 miljoen euro betekende voor het Waalse gewest. Het Waalse gewest in rep en roer; wist niet wat het zag.

Jean Marie Happart had nochtans het contract wel degelijk ondertekend, maar zei zonder blozen: ik heb de clausule waarin dit staat niet gelezen omdat het in het Engels was en ik versta geen Engels.

Nog nooit heeft een politicus een zwakker excuus ingeroepen. Als het nog moest bewezen worden dat dom zijn duur is, dan is dit hiermee gebeurd.

Spaanse ziekte

Een ander echt gebeurd verhaal dat ik u in het kader van de aan te bevelen talenkennis, niet mag onthouden is het volgende. Walter ging op vakantie in Spanje. Drie dagen voor hij terug naar huis zou afreizen sloeg hij tijdens een bergwandeling zijn voet om. In minder dan geen tijd kreeg de voet alle kleuren van de regenboog en de proportie van een betonnen blok. Zijn voet kon niet meer in een schoen en stappen was uitgesloten. Hij liet zich naar een lokale dokter voeren die hem voorstelde de voet in het gips te leggen. Dat was niet naar de zin van Walter, want hij wou absoluut nog kunnen autorijden. Hij kwam met de lokale dokter tot een akkoord en kreeg pijnstillers die de pijn zouden verzachten. Het bleken nogal grote pillen te zijn, maar door de pillen kapot te bijten en door te slikken met veel water kon hij zich behelpen.

Twee dagen later schrok Walter zich bijna een beroerte toen hij uit bed stapte en zijn voet bezag. In plaats van de zwelling te verlichten was de zwelling nog erger geworden. Hij bekeek zichzelf in de spiegel en ook dat was een afknapper: zijn lippen waren aan de binnenkant opgezwollen. Zijn echtgenote was in paniek en zei: ‘Zou je niet beter eens de bijsluiter lezen, misschien staat daar iets in over eventuele bijverschijnselen.’

De bijsluiter was niet alleen in zeer kleine lettertjes geschreven, maar bovendien eentalig in het Spaans. Om zeker te zijn alles goed te begrijpen, nam hij het initiatief om bij de balie van het hotel hulp in te roepen om de bijsluiter te vertalen naar het Frans of het Engels.

Nadat de hotelbediende alles zo goed mogelijk had vertaald, was het duidelijk. Walter had geen pillen gekregen om door te slikken, maar om een voetbad te nemen.

Voor zover het nog moest bewezen worden: talenkennis is altijd een verrijking. Of zoals wij op school ooit nog leerden: men is zoveel keren man als men talen spreken kan.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here