Luister naar mijn woorden, maar zie niet naar mijn daden

0

Europa drukt zich niet vrolijk uit over het uitblijven van een begroting in ons land. Op basis van wat de verschillende partijen vóór de verkiezingen van 26 mei 2019 in het vooruitzicht stelden, zou het nochtans maar een klein kunstje zijn om een begroting in evenwicht te krijgen. Er werd met gebalde vuist beloofd dat er besparingen zouden ingevoerd worden die de burgers van dit land nauwelijks iets zouden kosten. Overbodige overheidsdiensten (zoals Senaat) zouden afgeschaft worden, allerhande subsidies zouden met 15 tot 20 procent verminderd worden, in de lonen van parlementariërs zou bespaard worden en andere ondertussen tot onzin verklaarde beloften werden gedaan.

Willem Elsschot wist het al toen hij meer dan een kwarteeuw geleden zijn gedicht over ‘Het Huwelijk’ publiceerde. Hij schreef hierin onder meer de historische woorden: ‘Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren, en ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat.’

‘Wij maken wetten voor het volk en uitzonderingen voor ons

Wat is er ondertussen veranderd? Niet veel! De beheerders van het vaderland blijven aan amnesie lijden, vergeten morgen wat zij gisteren in het vooruitzicht hebben gesteld. De onthullende woorden van Steve Stevaert indachtig, die ooit zei: ‘Wij maken wetten voor het volk en uitzonderingen voor ons.’ Dat werd bevestigd toen bekend werd gemaakt dat gemeenteraadsleden – die over hun eigen loon kunnen beslissen – instemden met een verhoging van de zitpenning met 45 procent. Gewone mensen – zoals u en ik – zijn gebonden aan de index om verhogingen van loon of woningverhuur toe te passen. Politici hebben dit beslist op hetzelfde ogenblik dat ze uitzonderingen voor zichzelf invoerden.

Is dat erg? Moeten we daarvan wakker liggen? Neen, het is helemaal niet erg zolang de beslissingen van deze beleidvoerders het algemene belang van het land dienen. Maar is dat wel zo?

Het Rekenhof is, ingevolge artikel 180 van de Belgische Grondwet, opgericht als collaterale instelling van het parlement. Het is belast met de externe controle op de begrotings-, boekhoudkundige en financiële verrichtingen van de federale staat, de gemeenschappen, de gewesten, de openbare instellingen die ervan afhangen, en de provincies. Dit Rekenhof werd opgericht door het Nationaal Congres na de afscheiding van Nederland en de stichting van het onafhankelijke België met als doel de overheid onbevangen te controleren en hun bevindingen te rapporteren.

De schande waarover niemand spreekt

Dit Rekenhof haalt vernietigend uit naar de federale staat omdat deze er niet in lukt alle gerechtelijke boetes te innen. In drie jaar tijd werd maar iets meer dan een derde (525 miljoen euro) van het totale openstaande bedrag geïnd. Anders gezegd: de Belgische schatkist loopt voor de periode van 2015 tot 2018 maar liefst één miljard euro mis omdat men er niet in slaagt alle gerechtelijke boetes te innen. Ditzelfde Rekenhof heeft vastgesteld dat de federale staat deurwaarders 9 miljoen euro betaalt om uiteindelijk slechts 5,5 miljoen euro te innen. Elke winkelier, elke firma zou failliet gaan met een dergelijke aanpak. Met andere woorden: de weldra samen te stellen regering zou al een miljard euro minder moeten besparen als de vorige regeringen hun werk correct zouden gedaan hebben.

Laksheid blijkt vandaag de toon aan te geven in de manier waarop gisteren zowel als vandaag aan politiek gedaan wordt. Een nijpend gebrek aan controle is de rode draad doorheen het beleid. Wat het Rekenhof vaststelt in het kader van het innen van gerechtelijke boetes, vernemen we via andere kanalen over de strijd tegen het zwartwerk, de controle van de uitgesproken straffen door een rechtbank.

Het komt nog al te vaak voor dat iemand voor de rechter moet verschijnen voor een verkeersovertreding, terwijl hij/zij levenslang rijverbod heeft. Hoe is dit mogelijk? Hoe kan je zoiets verklaren?

Het land heeft behoefte aan een nieuwe politieke cultuur, zoveel staat vast. Er mag meer aandacht gaan naar de controle over opgelegde straffen, corruptief gedrag van wie dan ook. Het is beter geld te gaan halen bij fraudeurs dan nieuwe belastingen op te leggen aan alle burgers. Ook hier zijn we toe aan een absolute mentaliteitswijziging. Luisteren naar de beloftes van onze politici is niet voldoende. Wij verdienen ook een uitvoering van deze beloften. Van onze politici wordt verwacht dat ze het goede voorbeeld geven. Luister naar mijn woorden, maar kijk niet naar mijn daden, mag tot de verleden tijd behoren. Geef ons: luister naar mijn woorden en zie naar mijn daden.

Frank Blatt

Geen posts om weer te geven

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here