Lowieke

0
Lowieke

De draadharige foxterriër is een natuurlijke jager, gefokt voor zijn moed en besluitvaardigheid. Hij weegt bijna 10 kg, is ongeveer 40 cm groot, heeft een langwerpige snuit en hangoren. Zijn dichtbehaarde, golvende vachtstructuur is overheersend wit, met aftekeningen van zwart en geelbruin. Die Britse foxterriërs zijn snelle, alerte vossenjagers die met plezier hun baasjes tijdens de jacht vergezellen. Tot zover onze kennis over dit ras. Enigszins verwonderlijk voor ons, omdat we geen hondenliefhebbers zijn en nauwelijks een golden retriever van een boxer kunnen onderscheiden. De verklaring is: Lowieke.

Lowieke is de hond van onze sympathieke overburen. We leerden hem enkele jaren geleden kennen. Veel te laat. Onze toen vierjarige Andreas was een beetje bang voor honden. Liefde en vriendschap overwinnen echter angst en stilaan werd Lowieke een trouwe gezel, eerst tijdens wandelingen en daarna als huisgenoot. Op regelmatige uitleenbasis -na een sms’je- stak hij de straat over en werd deel van ons gezin. Kamerplanten en dieren zijn doorgaans niet aan ons besteed. We slagen er niet in de mooiste planten te laten bloeien en alle konijnen, kippen en hamsters werden na een tijd weer naar de eigenaar gebracht, omdat het niet klikte. Of ze stierven. Toch wil een kind een dier in huis. Een vaak irrationele wens. Het laatste idee van Pieter-Jan: een eend. “Schattig, want ze volgt je altijd. Vanaf de geboorte”. Zolang Lowieke er is, worden dergelijke plannen gedempt.

Afscheid doet pijn. Dat geldt voor het aangekondigde vertrek van Lowieke. Ingrijpende gebeurtenissen zoals zijn verhuizing doen ons nadenken over de essentie van dit leven, over wat en wie er is en niet meer is. Lowieke had als geliefde gast een plaats verworven in ons gezin. Zijn voorkeursplekjes in ons huis zullen weldra leeg zijn. Er leefde een warme concurrentie, om dé beste vriend van Lowieke te zijn. Hij was gul en zelfs vergevingsgezind op het moment dat hij een voetbal tegen de kop kreeg of er op zijn voet werd getrapt. Lowieke straalt rust uit. Geen zenuwachtig gedoe, maar zich bescheiden inpassen in die huiselijke sfeer. Werd het voor hem te druk -twee opgroeiende, drukke jongens die alles naar hun hand willen zetten- dan trok hij zich terug onder mijn bureau, op zijn blauwe kussen of op het wollen tapijt met dezelfde kleur als zijn vacht.

De taferelen met honden van vrienden en familie tarten de verbeelding: de kleine monstertjes bijten alles kapot, blaffen, lopen tussen je benen en stoten vazen om. Onrust. Ordeverstoring. Niet meer kunnen converseren. Niets is veilig. Lowieke representeerde een levenswijze: alles rustig bekijken, geduldig, volgzaam, enthousiast wanneer het verwacht wordt, niet storen. Probleemloos met Lowieke op reis, op bezoek bij oma, op restaurant. We zullen Lowieke uitzwaaien, die vermaledijde dag, dat de lieve buren hun laatste pendeltocht naar hun nieuwe appartement ondernemen. Lowieke zal kwispelen. Zijn baasjes stemden ermee in, dat hij af en toe op bezoek mag komen, misschien wel een weekend lang. Dan zal hij alles herkennen en zich meteen weer thuis voelen. We zullen hem knuffelen en verwennen. Telkens wordt van ons onderaan een spreekwoord of gezegde verwacht. We kozen niet voor: “ 't Moet al een ruige hond wezen, die twee nesten warm houden kan”. Het werd iets anders. We menen het.

Marc van Riel

“My dog is my Valentine” (Anonymous)

Geen posts om weer te geven

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here