Linkervoet

0

Krak op onze nationale feestdag om 3.56 uur in 1969, zette Neil Armstrong als eerste mens zijn linkervoet op de maan. Ik hield toen, indommelend in een roodfluwelen fauteuil, de wankele grijze beelden in het oog op een televisietoestel in een kusthotel. Weinig spannend, maar wel historisch. Dat trachtten we elkaar wijs te maken. Het ingenieuze Apolloprogramma van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA lag aan de basis. Het realiseerde de plechtige belofte van J. F. Kennedy in 1961, dat zijn land vóór het einde van het decennium mensen op de maan zou zetten en weer terugbrengen. Het enthousiasme van de president bleek achteraf fake, temeer doordat Apollo 1 in 1967 drie mensenlevens eiste en het ruimteprogramma massale budgetten verslond die de bestrijding van de enorme armoede in de weg stonden. Een draagvlak bij de bevolking en zelfs in academische kringen was er niet.

De president speelde tegenover zijn tegenstanders het argument uit, dat de VS de wedloop met de Russen in de ruimte moest winnen. De lancering van de Spoetnik in 1957 was het signaal dat de Sovjet-Unie de technologische en militaire voorsprong van de VS bedreigde. Kennedy slaagde er alleszins in, door zijn investering in het Apolloprogramma de cruciale sector van de luchtvaartindustrie overeind houden. Nixon ging met de pluimen lopen. De extra economische groei en het prestige zouden de armoede en de sociale spanningen in het land niet verminderen. Daar zorgde ook de Vietnamoorlog voor. De Amerikaanse technologische voorsprong werd alleszins uitgebouwd en de NASA benadrukte de terugverdieneffecten. Dankzij Apollo werden velcro en teflon bedacht en vooral: de computerindustrie zag het levenslicht. Zonder de ruimte-industrie was Silicon Valley er nooit gekomen en zou ik deze tekst nooit op mijn laptop intikken. Na Apollo 11 leek het doel echter bereikt en werd er steeds minder in ruimtevaart geïnvesteerd. Nog vijf extra maanlandingen en men trok de stekker uit. In 1972 was Apollo 17 de laatste vlucht. Twaalf Amerikanen hebben op de maan gestaan. Rusland lanceerde dan wel de eerste hond en de eerste mens in de ruimte, maar verder dan Laika, Joeri Gagarin, ruimtestations en spaceshuttles geraakte het niet.

Donald Trump wakkerde in 2017 de plannen voor maanvluchten opnieuw aan. Het jaar 2024 werd genoemd voor een vlucht met een vrouw, maar tot nu is daarvoor geen budget voorzien. Toch beweert de NASA dat ze tegen 2028 een duurzame menselijke aanwezigheid op de maan zal uitbouwen en dat het Orionprogramma Mars in het vizier heeft. Die onvoorspelbare intenties lijken echter wat gehypothekeerd, wanneer we nog maar eens terugdenken aan 21 juli 1969 en de nacht in onze fluwelen fauteuil. Liefst 20 procent van de Amerikanen gelooft dat nooit een mens een voet op de maan heeft gezet en dat de landing door de overheid in scène gezet is in een televisiestudio. Stanley Kubrick wordt genoemd als regisseur. De non-believers stofferen hun samenzweringstheorie met tien argumenten. Op de maan is geen wind, dus kan de Amerikaanse vlag niet wapperen. Er zijn geen sterren te zien. De schaduwen vallen in verschillende richtingen, terwijl de zon de enige lichtbron is. De maanmodule had een krater moeten veroorzaken en die is nergens te zien. De sprongen van de astronauten kloppen niet … Vijftig jaar later liggen we er niet meer wakker van. Ook niet van de linkervoet van Neil Armstrong, het eerste menselijke lichaamsdeel dat de maanbodem raakte. Ook u weet toch wat u te wachten staat, indien u met uw linkervoet uit bed stapt.

Marc van Riel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here