K. U. Leuven wuift kinderpsychiater Peter Adriaenssens op gepaste wijze uit

0

Hoewel we zeer vereerd waren met de stijlvolle uitnodiging voor de emeritaatsviering van prof. dr. Peter Adriaenssens, reden we toch met ietwat gemengde gevoelens richting Leuven. Zou het niet allemaal wat te stijfjes zijn? Ging zo’n hele dag niet te lang duren? … Integendeel, het werd een onvergetelijke dag vol aangename verrassingen. 

(lees verder onder de foto)

Paso Doble 

Het thema van de sprankelende afscheidsviering was “Paso Doble”, de enige Latijnse stijldans waarin de man de hoofdrol speelt. De dans legt geen basispas op en gaat duidelijk tegen de klok in. Met de Paso Doble als thema van de viering wil het team de torero in ‘hun’ Peter eren. Van bij aanvang was duidelijk dat Peter Adriaenssens een diepe indruk heeft nagelaten op zijn medewerkers en collega’s. Hij is voor hen “… onze belangrijkste opiniemaker, de spreekbuis van kinder- en jeugdpsychiatrie en de jeugdhulp, degene die met regelmaat het collectieve geweten van Vlaanderen wakker schudt om menselijke waarden te beschermen.” 

Wie Peter kent, weet dat hij elegantie en minzaamheid koppelt aan charisma. Meestal strak in het pak en bij onrecht op de barricade met heel veel kennis van zaken en uitmuntende oratorische vaardigheden. We herinneren hem in de media o.a. van ‘De zaak Dutroux’ en ‘Operatie Kelk’, maar ook van een tiental boeken waarin hij ouders en kinderen handvaten aanreikt bij het oplossen van hun onderlinge of individuele problemen.  

De emeritaatsviering 

Marina Danckaerts, hoofd van de dienst kinder- en jeugdpsychiatrie van het Universitair Psychiatrisch Centrum KUL en Kristof Desair, coördinator van het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling Vlaams-Brabant leidden de viering in goede banen. 

Tijdens het ‘Feestelijk Symposium’ ontvingen zij relatie- en gezinstherapeut Peter Robert en hoogleraar orthopedagogiek aan VU Amsterdam Carlo Schuengel. Eerstgenoemde toonde aan dat kwalitatieve gezinstherapie gebaseerd is op zowel intuïtieve als rationele vaardigheden. “Het is een complex, maar mooi beroep en het vertrek van Peter is een groot verlies naar opleiding toe”, besloot de naamgenoot van de emeritus. Zijn Nederlandse collega bewees dat ouders met een traumatische voorgeschiedenis, ondanks hun grotere kwetsbaarheid, toch degelijke opvoeders kunnen zijn.  

Na de koffiepauze was het de beurt aan filosoof en hoogleraar Philippe Van Parijs, die 3 keer ‘neen’ antwoordde op de vraag of geluk een zinvol doel is voor onze samenleving, voor onszelf en voor onze kinderen. Geluk mag volgens prof. Van Parijs geen doel zijn, wel een middel om te strijden voor zinvolle doelstellingen, met name rechtvaardigheid! Verder adviseerde hij pessimisme op korte termijn en utopisme op lange termijn en brak hij een lans voor een leefbare mobiliteit, meer georganiseerd in functie van kinderen. De hoogleraar besloot met de voorspelling dat op termijn een basisinkomen levenslang leren zal mogelijk maken. 

Het interview van psychiater Dirk De Wachter met auteur, cultuurhistoricus, archeoloog en publiek intellectueel David Van Reybrouck was het orgelpunt van de voormiddag. Laatstgenoemde pleitte voor meer ‘risico-vreugde’ i.p.v. ‘risico-aversie’. Het leven laat zich nu eenmaal niet tot in de puntjes kneden en daarom moeten we risico ook leren te omarmen. Op politiek vlak heeft onze democratie volgens Van Reybrouck dringend nood aan meer burgerparticipatie, zelfs al vanaf 16 jaar! Verder tonen onze hoge zelfmoordstatistieken -vooral in de Westhoek- ons maatschappelijk falen aan. ‘Hierrond hangt een taboe dat we parkeren in de wachtkamers van psychiaters, ten voordele van mooie macro-economische statistieken. Onze hoge PISA-cijfers en de ‘problemen alleen in Molenbeek’ is een leugen die moet doorprikt worden’, aldus de sympathieke cultuurhistoricus. Zorgwekkend is ook de ‘geestelijke obesitas’ die gepaard gaat met het onverantwoorde gebruik van sociale media. Van Reybrouck besluit met een mooie oproep aan Peter Adriaenssens: “Voed deze samenleving verder met uw wijsheid, want ze is schaars en wordt zeer gewaardeerd.” 

Tussen de sprekers door zorgde niemand minder dan Armand Schreurs voor een unieke lichtvoetige noot. Hij liet op meesterlijke wijze zijn improvisatie los op de toespraken en bracht de goedgevulde aula steeds weer aan het schaterlachen. Tijdens de middaglunch zorgde murgafanfare Agrum, een Argentijnse straatfanfare uit Heist-op-den-Berg, voor een heel vrolijke noot. Professor Adriaenssens was zodanig aangenaam verrast dat hij de bonte dansgroep zelfs een beentje toestak.  

Academische zitting 

Na een kort optreden van Agrum voor een enthousiaste, volle aula, werd de academische zitting ingeleid door prof. dr. Luc Sels, rector KUL, en door prof. dr. Mark Waer, voorzitter van de Raad van Bestuur van UPC KU Leuven. Beiden spraken terecht hun grote bewondering uit voor Peter Adriaenssens en wensten hem alle geluk! 

Copyright: Bart Daneels

Even pakkend als oprecht was de lezing van Jeanne Devos, oprichtster van de National Domestic Workers Movement India en eredoctor KUL. Zij wendde zich jaren geleden tot Peter voor de hulp van een zwaar getraumatiseerd Indisch meisje van 11. De praktische tips van Peter verrichtten wonderen en uit hun telefonische contacten volgde de uitnodiging op een congres. KUL richtte een Kinderrechtenfonds op met Peter als voorzitter. “Die samenwerking sloeg vleugels rond getraumatiseerde kinderen en liet hen weer dromen, bevrijdde in hen een onbeschrijflijke kracht, een nieuwe hartslag van durf en vrijheid. Onze hunker van weleer naar oplossingen voor één kind werd een weg om het onmogelijke waar te maken voor honderden kinderen”, aldus Jeanne Devos. “Kinderen zullen uw naam noemen met dank, omdat zij mogen zijn wie ze zijn en zoals de anderen, met dezelfde rechten en gelijke kansen ‘alsof de Weg hen zocht’”, besluit de 84-jarige engel dankbaar.  

De niet aangekondigde speech van dochter Charlien was een frisse, ludieke ode aan een bijzondere papa. Peter houdt niet van voetbal, kookt en danst graag, verkiest een wijntje boven een pint en is een kunstminnend mens. Dochterlief sprak ook haar bewondering uit voor haar sterke mama, die letterlijk haar mannetje heeft gestaan bij de opvoeding van de 4 zussen, geboren tussen ‘87 en ‘91! Charlien vroeg zich af wanneer hun papa dit alles eigenlijk heeft kunnen verwezenlijken. Ten slotte vroeg ze haar vader om ‘te stoppen met janken’ en te beseffen dat ‘gepensioneerd’ snel uitgesproken op ‘gepassioneerd’ lijkt! 

Liesbet Smeyers en Kristof Desair van het Vertrouwenscentrum Kindermishandeling Vlaams-Brabant en prof. dr. Marina Danckaerts, sluiten af en danken hun charismatische leider voor de vele jaren van bezielde en inspirerende samenwerking. Toevallig kwamen beide teams op het schitterende idee om hun innige band met hun ‘torero’ te vereeuwigen in een kunstwerk in twee delen, waarvan 1 stuk op kantoor en het andere bij Peter thuis.  

Peter Adriaenssens aan het woord 

Peter dankt KU Leuven voor de kansen die hij kreeg en voor de teams waarmee hij mocht samenwerken. Hij is fier op elk van hen. Hij dankt ook zijn lieve echtgenote, Ann, die hij voortaan ‘letterlijk’ nauw aan het hart draagt. Verder benadrukt de emeritus dat de strijd voor rechtvaardigheid geen strijd is voor gelijkheid, integendeel. We worden gewoon anders geboren en met het excuus dat gelijke kansen voldoende zijn voor een rechtvaardige samenleving, worden veel problemen verwaarloosd en in stand gehouden. Wat zijn opvolging betreft, wil Peter geen fakkel doorgeven. Voor de toekomst van de kinderpsychiatrie en het welzijn van de kinderen is het van belang dat dingen veranderen! “Nieuwe energie en inspiratie moeten onze ambitie voortstuwen: nog beter, nog wijzer, nog vaardiger voor jongeren en hun gezinnen. Het gaat ook jullie heel, heel goed!”, wenst een duidelijk geëmotioneerde man. 

Er wordt nog nagekaart bij een heerlijk walking dinner en alle aanwezigen keren huiswaarts met een “Feestschrift Peter Adriaenssens”, een prachtig ingebonden boek waarin meer dan 50 collega’s, medewerkers, sympathisanten hun waardering uitten of teksten neerschreven die raken aan het intellectuele gedachtegoed van Peter Adriaenssens. Want zoals Peter de “Paso Doble” danst in de kinderpsychiatrie, zo komt er geen tweede of “Pas un double”. 

Hoewel heel gepast een tiental kinderen van “Buurtwerk ’t Lampeke” de viering afsloten met percussie, geven we toch het laatste woord aan Peter Adriaenssens zelf: “Ten afscheid: behoud de twijfel en tot zoens!” 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here