Hier gaan we weer – Turkije in de aanval!

0

De 30 miljoen Koerden hebben geen land. Ze leven verdeeld over vier buurlanden. Ze zijn nergens echt thuis, worden onderdrukt en proberen sedert mensenheugenis om toch een eigen staat te vormen of minstens enige vorm van autonomie in hun gastland te verkrijgen. In de heersende politieke chaos van het Midden-Oosten zijn er uiteraard veel strategische belangen die elkaar tegenwerken. Iedere partij heeft z’n agenda.

De VS trok zich recent militair terug uit het gebied. Trump wil blijkbaar in de eindeloze miserie niet meer betroken zijn. Dat zette het licht op groen voor Erdogan die voor Turkije een agenda heeft. Hij heeft misschien zijn eigen Koerden wel onder controle, maar die grenzen zijn een doorn in het oog. Grote schoonmaak dan maar! Bombardementen, doden en gewonden, duizenden mensen op de vlucht, gezinnen uit elkaar gerukt, alles kwijt, … Er moet een corridor komen tussen Syrië en Turkije.

De geschiedenis herhaalt zich

Het is een bekend verhaal: militair geweld moet de plannen dienen van een land, of beter, van zijn leiders. Dat moet dan maar ten koste van duizenden mensen. De Turken betalen een groot stuk van hun welvaart voor het nodige wapentuig, de Koerden betalen het met ongeveer alles wat ze hebben. Het wordt opnieuw het trieste verhaal van mensen die er maar niet in slagen om samen te leven op voet van respect en gelijkwaardigheid. Emoties zoals angst, heerszucht en eerzucht nemen de zaak over en die emoties verspreiden zich. Turken die al zeer lang in het buitenland wonen, voelen zich verbonden met hun landgenoten en steunen de actie. Ze zijn duidelijk ook emotioneel gemotiveerd en wapperen met vlaggen en manifesteren zich. Men zou er bang van worden.

Of toch niet helemaal

In het stuk leven dat ik kan overzien is het al zo dikwijls gebeurd. De wereldmachten en buren zijn ook ergens betrokken in hun belangen. Eigenlijk gaat het ook hier eerder over de plannen van de leiders. De bevolking is eens te meer getuige en slachtoffer van wat er gebeurt. Mensen worden ingeschakeld in de plannen van de leiders, of erdoor uitgeschakeld. In het verleden hebben andere landen de kans van een conflict dikwijls aangegrepen om zich te bemoeien. Vanuit onze primaire reflexen willen we geweld met geweld onderdrukken. Het gevolg is dat er militaire steun werd gegeven aan de partij die het beste paste in de eigen plannen. Het conflict escaleert, maar deze keer lijkt het een beetje anders te lopen. Trump en de VS trekken zich terug en roepen nog wat na richting Turkije dat ze hun manieren moeten houden. Europa geeft voorzichtig kritische commentaar op het gewelddadige plan. De buurlanden springen er niet op, behalve dan Syrië dat door de Koerden om hulp gevraagd werd. Sadat ziet waarschijnlijk ook een kans om zijn plannen te dienen. Rusland speelt het slim. Poetin neemt een bemiddelende rol op en brengt de partijen aan de tafel. Afwachten wat dat oplevert.

Belangrijke kentering

Het gevolg van deze andere manier van omgaan met conflicten is interessant. Het zou vooreerst kunnen betekenen dat er geen escalatie plaatsheeft. Dat is zeker positief. Het tweede gevolg is dat het hele Midden-Oosten steeds meer door de VS wordt losgelaten, en dat Rusland z’n invloed ziet toenemen door met z’n gewicht tussen de partijen aan de tafel te gaan zitten. Als Poetin het handig blijft spelen, komt het hele Midden-Oosten in zijn invloedsfeer. De USSR is uiteengevallen door het vallen van de muur, het einde van de machtgedreven overheersing in Oost-Europa, maar met deze benadering groeit de invloedsfeer van Rusland opnieuw, op een andere manier. Ze hebben blijkbaar wat geleerd van Europa. Praten en samenwerken is voordeliger dan agressie, zeker op termijn. Het zou wel eens economische voordelen kunnen opleveren en tegelijk meer politieke stabiliteit in de regio brengen.

En Europa dan?

Natuurlijk gaan er in Europa stemmen van verontwaardiging op over de militaire agressie en dat is terecht. Dit soort politiek past niet in onze cultuur, maar het is een zeer goede zaak dat we ons beperken tot expliciet veroordelen. De gefrustreerde opmerking dat Europa afzijdig blijft en toekijkt, is begrijpelijk, maar emotioneel gedreven. Je krijgt het geweld de wereld niet uit met ander geweld. Dat hebben wij toch geleerd in onze geschiedenis, niet? Dat we de rol van Rusland niet hebben opgenomen is ook begrijpelijk. Hun positie is beter. De vertrouwensband tussen Europa en Turkije is niet van zodanige aard dat Europa zou aanvaard worden als bemiddelaar. Dat Rusland daar wel beter scoort, heeft te maken met het kleinere cultuurverschil. Turkije heeft eerder tevergeefs geprobeerd bij Europa aan te sluiten. Het water bleek te diep en de beloofde hervormingen waren onvoldoende en niet geloofwaardig genoeg.

Conclusie

Tevreden dat de explosie niet escaleert, althans voorlopig. Tevreden dat Europa zich niet laat vangen in actieve bemoeienis. Blij dat de VS meer afstand neemt. Goed dat Rusland met een andere stijl de gemoederen bedaart. Dat we op termijn zullen moeten leren om met de Russen samen te werken, lukt ons wel. Het cultuurverschil tussen de bevolking is kleiner dan we denken. Nu de leiders nog!

Zelf doen: stem niet voor leiders met een kort lontje (weinig zelfkennis en weinig zelfcontrole), ook niet als ze beloven goed voor u te zorgen!

Hugo Der Kinderen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here