Herman Vos

0

HERMAN VOS, alias Herman Reinaert, Rik Koene, Armand Renard, Henri Cohenne, Armando Zorro …

Herman Vos was een Vlaams schrijver, in 2012 overleden in Edegem op 84-jarige leeftijd, na een bewogen leven, beroepshalve achtereenvolgens beroepsmilitair, bankbediende, bureauchef bij de Nationale Bank in Brussel, gedurende vijf jaar geëmigreerd naar Argentinië en bij zijn terugkeer dienstplicht als paracommando, hulpboekhouder, journalist en sinds 1965 Rijksinspecteur van de Openbare Bibliotheken. Geen wonder dat hij schuilging onder zoveel pseudoniemen en in haast niet meer te tellen plaatsen woonde (Meise, Berchem, Gent, Londerzeel, San Justo Argentinië, St.-Job-in-’t-Goor, overlijden Edegem, uitvaartliturgie kerk H. Familie Elsdonk Edegem, asverstrooiing begraafplaats Edegem). Zijn opgemerkte debuut als schrijver, De zonen van Pepe Gimenez (1960) is een novelle die handelt over de haat van tweelingbroers. Het verhaal heeft een exotische sfeer en is geschreven in een directe stijl. Latere verhalen waaraan hij zijn medewerking verleende: Panorama, Goed Nieuws voor de Vrouw, Libelle, Zie, De Autotoerist, Heibel, Diogenes, ’t Pallieterke (wekelijkse rubriek onder de titel ‘God schept de dagen’ en ‘Vanuit Malpertuis’, daarin gaf hij commentaar op recente gebeurtenissen en kon hij zijn ervaringen en impressies kwijt. De dagboekachtige notities zijn een interessante informatiebron voor al wie meer wil weten over leven en denken van Herman Vos. De samenwerking met ’t Pallieterke stopt in 1989, wegens meningsverschillen omtrent de veranderende strekking van het blad.).

In zijn debuut, De zonen van Pepe Gimenez, verschenen in Dietsche Warande en Belfort, later als novelle bij de Boekengilde De Clauwaert, introduceert Herman Vos de zogenaamde Zuid-Amerikaanse thematiek in onze letteren. (Meteen goed in 1961 voor de Prijs van de provincie Antwerpen en in 1962 voor de Referendumprijs van de Vlaamse Letterkundigen)

Haat- en wraakgevoelens

In zijn eerste roman, Een man kwam van de cerro (1961), gesitueerd in Zuid-Amerika, worden opnieuw diepmenselijke conflicten behandeld. De roman verscheen als feuilleton in Gazet van Antwerpen (1972) en in De Standaard (1976-1977).

Vaak worden zijn personages gedreven door haat- en wraakgevoelens: de roman Het ultieme salvo (1964), heruitgegeven in 1981 in de reeks Vlaamse auteurs van Uitgeverij Beckers met een voorwoord van de auteur en een lange inleiding van René Turkry. (Heideland romanprijs Noord-Zuid)

De hoofdfiguur in de roman Ik ben de maraboe (1969) is een ontheemde charterpiloot en is een aanklacht tegen de blanke uitbuiting in de ontwikkelingslanden. (Laureaat van het Referendum van de Clauwaertlezer 1969 en Prijs van de provincie Antwerpen 1970)

In Petar (1989) vertelt Vos het avontuurlijke levensverhaal van de Sloveen Petar Bozikovic en van diens liefde voor het meisje Tatiana.

Onze stadsgenoot Bob Stikkers zorgde voor een indrukwekkende omslag voor Nathalie! Nathalie! (1974).

Nog romans van Herman Vos: De droes (1977), Het zonnerad (1980), Vluchthuis 3 (1982), Brix om te leven (1985), De paasnagel (1987), Een dorp vergeten, jeugdherinneringen (1996)

Hij schreef ook verdienstelijke dichtbundels (El camino: een weg naar vrienden, Zeekanaal), verhalen, (bekroonde) luisterspelen, reisverhalen, toneel, sprookjes, en van 1971 tot 1974 was Vos redactielid van het literaire tijdschrift Heibel, het enige literaire tijdschrift dat geen blad voor de mond nam en een hekel had aan artistieke personencultus en vedettisme. In 2007 werd hem postuum de Nestor van het tijdschrift toegekend, een prijs “voor een persoon als erkenning voor zijn globale oeuvre”, naar Nestor, de koning van Pylus, die van Poseidon afstamde. Zijn elf broers werden door Hercules gedood. Als grijsaard trok hij nog mee naar Troje waar hij als oudste van alle vorsten de wijze raadsman werd.

John RIJPENS

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here