Flex

0

Een sterke kwaliteit van de werknemer is: flexibiliteit. Multi-inzetbaar, teamgericht, open voor nieuwe taken en uitdagingen. Zo hoort het. Eenzijdigheid is achterhaald. Het aanpassingsvermogen van medewerkers, assistants, bedienden wordt flink op de proef gesteld. Ook netjes afgebakende kantoren behoren tot de vorige eeuw. In 2021 zal het personeel van VRT en RTBF niet meer door de eindeloze gangen van het Reyerscomplex stroelen, met kamertjes links en rechts. Interieurarchitecten kiezen voor openheid en coworking. Er staat een neutrale werkruimte ter beschikking, waarin je kan afdalen en waar je een plekje kan kiezen voor jezelf en je laptop. Morgen zit je ergens anders, 20 m verder of zelfs op een andere verdieping. Geen eigen laadjes en kasten, rommelhoopjes en papierstapels. Clean, geschikt voor en gedeeld door iedereen.

De romantische eigen desk met familiefoto’s, sporttrofeeën, prikborden, memo’s gehecht aan je eigen scherm kan naar het museum. Ook de eigen bureaustoel waarin jarenlang je inspanningszweet drong, op de perfecte hoogte en in de optimale stand, moet je opofferen. Je prestaties moet je kunnen leveren op welke plek dan ook, misschien wel op de wifibus die je, samen met een groep werkwilligen naar je werkbestemming brengt, met de edele bedoeling dat je reistijd productief is en je geen tijd verliest in de eeuwige file. Aangekomen, neem je de laptop onder je arm en zoek je een plaats in de coworking space. Misschien zit de directeur wel naast jou. Of was hij toch zo verstandig zijn domein af te bakenen met een glazen wand?

Startende ondernemers met een troep drukke kindjes en een eenkamerflat landen op een ‘gehuurde’ werkplek. Ze nemen er een maandabonnement en kunnen er genieten van koffie-die-altijd-klaarstaat, van wifi, van warmte en misschien wel van de inspirerende aanwezigheid van andere starters. Nodigen ze een klant uit, dan komt die daarnaartoe. Maakt soms wel een armoedige indruk, maar er komen betere tijden. In elk geval is het coworking-principe ook hier van toepassing. Er blijken vooral economische motieven gespeeld te hebben bij de introductie van de open werkoppervlakte. Ze bespaart op ruimte en verlichtings- en verluchtingssystemen. Toch verkocht men het principe graag met: collega’s en leidinggevenden kunnen er makkelijker samenwerken en communiceren.

Het enthousiasme voor landschapsbureaus is nu echter overgewaaid. Dat bevestigen arbeidspsychologen en preventieadviseurs. Wat met de privacy, de geluidsoverlast van rinkelende telefoons en geanimeerde gesprekken? Zegt ook de hoogsensitieve Pieter Offermans, auteur van ‘De hoogsensitieve werknemer’: “Een open kantoor zou productiviteit en coöperatie moeten stimuleren, maar bij mij was dat helemaal niet het geval. Er was zoveel afleiding dat al mijn energie uitging naar de omgeving in plaats van naar het werk. Acht uur per dag met collega’s in dezelfde ruimte zitten, betekent niet dat je automatisch ook samenwerkt. Twaalf collega’s in een straal van vijftien meter. Als iedereen er is, is het een echte heksenketel.” Wie vluchtgedrag vertoont, zoekt naar oplossingen: oorbeschermers, toch een afgesloten kamertje opzoeken, de taterende collega op de vingers tikken of aan de baas thuiswerk voorstellen of scheidingspanelen die het oogcontact belemmeren.

Het ligt allemaal gevoelig, maar het is subjectief. Zelf schrijven we columns, midden in een bende joelende kinderen of rechtopstaand bij de ingang van Brussel Centraal tijdens het spitsuur. Merkt u dat?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here