DE RODE RIDDER 60 JAAR

0

De eerste avonturen 1959-1960

Opnieuw Willy Vandersteen. We moeten teruggaan tot 1959 om kennis te maken met de eerste aflevering van Vandersteens De Rode Ridder. De Standaard Uitgeverij pakt nu gepast uit met een herdruk van de eerste jaargang. Simultaan verschijnen ook nieuwe albums van de nog steeds lopende reeks.

Vandersteen kreeg de smaak voor een ridderepos te pakken bij het tot stand brengen van de reeks Ridder Gloriant, verschenen in ONS VOLK van 3 december 1950 tot 1 juli 1951. Dat was zowat de aanhef van wat Vandersteen een decennium later zal verwerken in het middeleeuwse epos van De Rode Ridder.

Het is intussen wel genoegzaam bekend dat Vandersteen zijn Rode Ridder baseerde op het personage uit de jeugdromans van Leopold Vermeiren, die daar niet zo gelukkig mee was. In de scenario’s van Vandersteen herkende hij nog nauwelijks zijn eigen creatie (eerder reeds gestript door CRISS, alias G. De Bruyne in De Kleine Zondagsvriend), hoewel hij toch veel waardering had voor tekenaar KAREL VERSCHUERE met wie hij zeer bevriend raakte. Overigens werd in de albums van De Rode Ridder ook niet verwezen naar Vermeiren, wiens boeken parallel liepen met de stripreeks bij dezelfde uitgever. Vermeiren werd later nog ongelukkiger toen KAREL BIDDELOO seks en sciencefiction in de reeks introduceerde en de strip nog meer verwijderde van de romanreeks. Het was trouwens Biddeloos inbreng die de strip van de ondergang redde. Na een tijdje was Vandersteen het riddergedoe beu en wou hij de reeks naar de vergeethoek verbannen. Biddeloo maakte er (op Suske en Wiske na) het destijds bestverkopende Vandersteenproduct van. De reeks mocht blijven …

Niet iedereen was in de wolken met die eerste jaargangen van de gestripte Rode Ridder. Sommigen ergerden zich aan enkele ‘storende invloeden’ om het woord plagiaat niet te gebruiken. Toch kan men niet ontkennen dat Vandersteen grafisch naar zijn hoogtepunt evolueert. De tekeningen zijn sober, de decors goed weergegeven, de actiescènes vaak briljant zo niet indrukwekkend.

Te Vlaams?

Velen hebben zich dan ook al afgevraagd waarom De Rode Ridder (en andere Vandersteenstrips) niet naar het Frans, het Engels of Duits zijn vertaald. Het is gebeurd, maar het liep steeds op een sisser uit. Toen de Standaard Uitgeverij in 1976 een album van de succesreeks De Rode Ridder vertaalde in een poging uit te vissen hoe de Engelstalige markt erop zou reageren, kwam ze van een kale reis thuis. De boodschap was duidelijk: niemand lag wakker van onze middeleeuwse ridder. Te Vlaams? In Nederland, zonder taalbarrière, lukte het alleen met Suske en Wiske. Anderen vinden dat het te maken heeft met onze kerktorenmentaliteit die bij de start van de gestripte Rode Ridder nog overheerste.

Wedstrijd

De Rode Ridder trakteert voor zijn 60ste verjaardag. Hij geeft vijf volledige reeksen van de integrales weg. Het enige wat je moet doen is MEMORY spelen en bij de vijf snelsten eindigen.

Ondertussen loopt de reguliere reeks lekker verder, geschreven door MARC LEGENDRE en getekend door FABIO BONO met als nr. 259 De clown, nr. 260 De razende magiër, nr. 261 Bloedkleed en 262 verschijnt in mei: De laatste waarschuwing.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here