Artiest zijn is ook een beroep

0

Het ene beroep wordt al meer gewaardeerd dan het andere. Niemand denkt eraan om aan een loodgieter of een schrijnwerker te vragen gratis zijn beroep uit te oefenen in ruil voor bekendheid. Niemand denkt eraan een advocaat in te schakelen en hem voor te stellen zijn beroep en zijn expertise gratis ter beschikking te stellen. Waarom hebben mensen geen schroom om dit wel te vragen aan een artiest, zanger of zangeres, fotograaf, tekenaar of schrijver bijvoorbeeld?

De waardering voor een beroep is verschillend al naargelang het beroep. Zo kreeg Willy (die muzikant is) onlangs volgende vraag van een restauranthouder.

‘Hallo, wij zijn een klein en gezellig restaurant in het centrum van de stad. We zijn op zoek naar muzikanten die gratis bij ons willen spelen en zo hun muziek kunnen promoten en cd’s kunnen verkopen.

Het gaat er niet om dagelijks te spelen, maar op speciale avonden. Wanneer het publiek goed op je muziek reageert, zou het wel een dagelijks gebeuren kunnen worden. We hebben een voorkeur voor jazz, rock of andere swingende muziek.

Zie je het zitten je muziek te promoten? Neem dan zo snel mogelijk contact met ons op.’

(Einde citaat)

Willy vond de vraag zo veelbetekenend voor een al te gortige mentaliteit dat hij in dezelfde stijl antwoordde aan het restaurant als volgt.

‘Hallo, ik ben een muzikant met een redelijk groot huis. Ik ben op zoek naar een restauranthouder die zijn restaurant wil promoten door gratis voor mij en mijn vrienden te komen koken.

Het gaat niet om een dagelijkse maaltijd, maar het is wel voor speciale gelegenheden. Wanneer dit goed ontvangen wordt, kan het eventueel wel een dagelijks terugkerend gebeuren worden. Onze voorkeur gaat uit naar kalfsvlees, zuiglam, speenvarken en exotische cocktails.

Heeft u interesse om uw restaurant te promoten, neem dan met spoed contact met ons op.’

(Einde citaat)

Voor zover mij bekend heeft Willy nog geen reactie gekregen van de verschillende restaurants die hij heeft aangeschreven.

Misprijzen voor Vlaamse artiesten

Er was een tijd dat alles wat goed was op amusementsvlak van het buitenland moest komen. De uitdrukking ‘Geen sant in eigen land’ (wat wordt gezegd van personen die niet gewaardeerd worden voor hun talenten in eigen land) was vooral in de periode vóór 1989 veelvuldig van toepassing op meerdere artiesten.

Ik heb het verhaal al eerder verteld, maar het mag herhaald worden in het kader van deze bijdrage. Voor de komst van VTM (in 1989) keek tijdens het weekend de meerderheid in Vlaanderen naar de Nederlandse spel- en showprogramma’s. Presentatoren zoals Berend Boudewijn, Sonja Barend, Mies Bouman, Jos Brink en Willem Duys waren in Vlaanderen even populair als in Nederland. Talenten van eigen bodem werden door de zender met het opgestoken vingertje (BRT) vleugellam gemaakt door neerbuigende verwaarlozing of zelfs misprijzen, terwijl buitenlanders de hemel in geprezen werden. In De Standaard werd Will Tura – ondanks talloze optredens voor volle zalen – verstoten wegens zijn karamellenverzen (die niet eens van hem waren). Zelfs in ’t Pallieterke werd de volksmuziek bespot en vernederd. Bij Gazet van Antwerpen stuurde de toenmalige redactiesecretaris een richtlijn naar alle medewerkers die over entertainment schreven met duidelijke instructies. Als voorbeeld werd ook hier een optreden van Will Tura aangehaald. Dat ging als volgt: als Will Tura twee optredens had in de Koningin Elisabethzaal, dan mocht het verslag hiervan slechts na het tweede optreden gepubliceerd worden. Als het na de eerste voorstelling gepubliceerd was, dan was het publiciteit voor de volgende voorstellingen. Wie die periode niet heeft meegemaakt, zal moeite hebben om het te geloven.

Tjevenstreken

Het misprijzen voor Vlaamse artiesten nam soms hallucinante vormen aan. Zo was er in onze regio een school, geleid door nonnen die de vrome gedachten erg genegen waren natuurlijk, maar die zich wel tjevenstreken veroorloofden. Voor alle duidelijkheid: tjevenstreken is synoniem voor jezuïetenstreken, opportunistische en ietwat hypocriete gedragingen die vooral voorkomen bij katholieken, voor wie een tjeef een scheldwoord is.

Voor de renovatie van hun school organiseerden de nonnen van de bekende school in onze regio tijdens een weekend een ‘fancy fair’. Zij schreven alle Vlaamse artiesten (zangers, zangeressen, groepen, orkesten) aan met de vraag of zij bereid waren op zaterdag gratis te komen optreden tijdens de ‘fancy fair’, dan konden zij met de opbrengst hiervan zondag … Rob de Nijs betalen. Je kan moeilijk een actie bedenken waarbij het misprijzen voor de eigen artiesten beter geïllustreerd werd.

De komst van VTM met programma’s zoals Tien om te zien en de vele shows die door Mike Verdrengh en Guido Depraetere op touw werden gezet, bracht een einde aan deze onderwaardering en zelfs minachting voor de Vlaamse artiesten. De mentaliteitswijziging was enorm. Artiesten zoals Clouseau en vele anderen kregen plots een promotiemachine achter zich, die deuren opende die voorheen gesloten bleven. Feestorganisatoren kregen pas volk op hun evenement als ze tv-artiesten op het programma zetten. Affiches voor evenementen vermeldden plots naast de naam van nieuwe artiesten het opschrift ‘Bekend van televisie’. Het was voldoende om de feestzalen en –tenten te vullen. Clouseau speelde het zelfs klaar op één seizoen twaalfmaal het Sportpaleis (toen goed voor 13.000 zitplaatsen) in Merksem te vullen. Een weelde die voorheen ondenkbaar was en die zelfs niet door buitenlandse topsterren kon geëvenaard worden.

De mentaliteit is ondertussen gelukkig veranderd, maar nog niet overal. Er zijn nog altijd organisatoren van festivals of horeca-uitbaters die het normaal vinden dat artiesten bij hen gratis komen optreden om zo een reputatie op te bouwen. De reactie van onze vriend, muzikant Willy, zoals hierboven aangehaald, is een gepaste reactie op deze respectloze houding ten opzichte van artiesten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here