Home Topics Maatschappelijk Applaus mag ook voor jezelf

Applaus mag ook voor jezelf

1
Applaus mag ook voor jezelf

Het zijn nare tijden, in de wereld, in Europa, in België en ja, ook bij onszelf dicht bij huis. Wat iedereen voor onmogelijk hield, is plots werkelijkheid. We worden met onze neuzen op het verschrikkelijke feit gedrukt dat de natuur hard kan toeslaan en wij, met al onze kennis, voor een voldongen feit staan. Gelukkig proberen de wetenschappers, de politici en vele anderen oplossingen te zoeken. We leggen voor een stuk ons lot in hun handen. Maar er is meer, toch? Positieve vaststellingen enerzijds en bedenkingen waarover we ons zorgen maken, anderzijds. Ik doe een poging om me te verduidelijken.

Het kan niet voldoende gezegd worden. De mensen uit de zorgsector bewegen hemel en aarde om hun patiënten met de beste zorgen te omringen. Soms tegen beter weten in stellen ze zichzelf bloot aan alle mogelijke risico’s. Chapeau! De witte vlaggen aan de gevels, het applaus, de vermeldingen in de media en alle andere vormen van waardering zijn dan ook oververdiend. Een bedenking die we kunnen maken is dat we mogen hopen dat na deze crisis ons respect voor deze groep niet afneemt en dat ook onze beleidsmakers eindelijk oor zullen hebben voor de verzuchtingen die al jaren te horen zijn in deze sector.

Ook vele anderen zetten zich tijdens deze moeilijke periode onvervaard in ten dienste van de maatschappij. Een opsomming zou ons te ver leiden en waarschijnlijk vergeten we daarmee dan ook een bepaalde sector. Ik waag me er dus niet aan. Ook hier geldt dat de solidariteit onder ons allen fenomenaal groot is en het respect voor elkaar alleen maar toeneemt. Handgeklap is ook hier op zijn plaats.

Het land min of meer draaiende houden, is dus de boodschap. Wie daartoe een steentje kan bijdragen, doet dat ook. Ieder op zijn manier, met kennis en gedrevenheid. Eigenlijk mag ieder van ons best wel eens voor zichzelf een staande ovatie geven. Waarom niet?

Nu we verplicht thuis moeten blijven, zijn radio en televisie onze beste vrienden geworden. We zappen van de nieuwsberichten over duidingsprogramma’s en andere naar dezelfde items op de Nederlandse zenders. Ook de kranten worden plots volledig van voren naar achteren gelezen en andersom. Cijfers, grafieken vliegen ons om de oren. Plots lijken er in de hele wereld geen andere nieuwsfeiten meer te rapen, zijn alle conflicten on hold gezet en is zelfs de verandering naar de zomertijd geen item meer. Was het maar zo, zou ik dan denken, maar misschien brengt deze crisis ook wereldleiders tot inzichten? Ik mag het hopen. Kunnen we dromen dat oorlogen en discussies vreedzaam kunnen opgelost worden? Dromen mag altijd natuurlijk en de toekomst zal uitwijzen wat tot de werkelijkheid kan behoren.

Over de media gesproken. Wat een belangrijke en verantwoordelijke functie hebben onze nieuwsdiensten te dragen. Iedereen hangt dagelijks aan de lippen van de nieuwsankers en de sprekers. Met een kritisch oor worden de berichten beluisterd, geïnterpreteerd en zo mogelijk verder verteld aan al wie het wil horen. Een krantenartikel wordt uitgeknipt, gekopieerd en uitgewisseld. Een verpletterende verantwoordelijkheid voor de redacties, zo zie ik het alvast. Nog meer dan anders geloven we ook alles wat gezegd en geschreven wordt, we kunnen niet anders. Sinds lang gaan we ervan uit dat het nieuws deze keer wel gebracht wordt zonder enige vorm van politieke nuance of gekleurde invloed. Misschien is het een goede vraag of dit ook zo kan volgehouden worden na deze crisis?

Toch mag ik niet vergeten om jullie aandacht te vestigen op het feit dat de nieuwsberichten iedereen bereiken. Mensen van alle leeftijden kijken naar het journaal en lezen de krant. Voor de bejaarden onder ons is dit vaak de enige vorm van tijdverdrijf dezer dagen. Mijn bedenking is dat de media hiermee net iets te weinig rekening houdt.

Tachtigers volgen graag het nieuws, maar luisteren dikwijls met een half oor en maken van een halve zin soms een eigen, uitgebreid verhaal. Herkenbaar toch? Benadrukt de media niet al te vaak dat het deze leeftijdsgroep is die het moeilijk zal krijgen, dat zij het zijn die het kwetsbaarste zijn? Ik geef u op een briefje, en dat weet ik uit persoonlijke ervaring in de familie, dat ouderen dit gehoord en geïnterpreteerd hebben als zouden ze ten dode zijn opgeschreven. We maken hen, naar mijn mening, onnodig, té ongerust en houden geen rekening met het feit dat onze ouderen nieuwsfeiten en cijfers anders lezen en horen. Ja, vele ouderen verliezen letterlijk de moed om zich sterk te houden bij het horen van de nieuwsberichten. Wat gezegd over de vele berichten die werden uitgezonden over een zogezegde triage bij ouderen? Je zou voor minder ongerust worden, niet? Sommigen laten zich daarom gaan en willen het opgeven. Een moeilijke opgave voor de familieleden en mantelzorgers die op deze manier dagelijks de opgelopen schade moet herstellen. Natuurlijk weet ik ook dat de media, de politici en wetenschappers eerlijke en correcte taal moeten spreken, want rond de pot draaien is uit den boze, maar toch. Mag ik iedereen vragen om voorzichtig om te springen met de informatie die we doorgeven aan onze ouders, oma’s en opa’s?

Laten we hopen, en daarvan ben ik overtuigd, dat we met zijn allen deze coronacrisis doorstaan. We weten ondertussen dat velen een dierbare zijn verloren of bange momenten hebben doorstaan. Respect en zorg voor elkaar is dus meer dan ooit aan de orde. Ik hoor nu reeds dat er bij vele families stukgelopen banden werden hersteld en mensen opnieuw dichter naar elkaar toegroeien. Een fijne vaststelling! Blijf dus goed voor elkaar zorgen en probeer een lichtpuntje te zijn voor de mensen rondom u. Een laatste applaus is dan ook voor al diegenen die de laatste tijd inspanningen hebben geleverd om buren, vrienden en anderen te helpen met kleine attenties en klusjes. Alle vrijwilligers, waaronder jijzelf hoogstwaarschijnlijk, zijn met hun kleine en grote daden bij deze hartelijk bedankt.

Mark De Cleene

1 REACTIE

  1. Gevat artikel ,jammer dat het de waarheid is . Ook mensen van de middenleeftijd weten er vaak niet hoe mee omgaan . Een pessimist kan de sfeer bederven ,dat is lijk het verhaal van de rotte appel . Wat ik wel jammer vind ,dat men nog redeloze normen opstelt voor wandelaars , de open lucht doet iedereen goed , dat men dan met dingen op de proppen komt die waardeloos zijn ,zoals zitten mag niet zelf in het gras op veilige afstand . Dat men daar hogere boetes voor uitschrijft dan door een rood licht rijden . Komaan zeg ,het is nog niet erg genoeg voor mensen die geen tuin hebben en ook eens willen buiten komen. Gelukkig is de enige politieker die daar iets over durft zeggen de burgemeester van Antwerpen .

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here