“2029”

0

In 1948 schreef George Orwell zijn satirische toekomstroman “1984”. Zoals in elke goede sciencefiction bouwde hij op vaststellingen, verwachtingen en vrees, vertrekkend van zijn actuele naoorlogse leefwereld, met de ervaring van de totalitaire regimes op de achtergrond. Hij beschrijft vooral de kwetsbaarheid van het individu en bedreiging van zijn vrijheid. Geschiedvervalsing, verdraaiing van de waarheid en controle kenmerken de strategie van de Ministeries die een zelfbewust personage als Winston Smith trachten uit te schakelen of in het gareel te dwingen. Big Brother is overal.

In het desolate station van Vilvoorde, waar wij uren wachten op de trein die vaak niet komt, dromen wij wel eens weg naar slechts tien-jaar-later. Niet zozeer de politieke constellatie baart ons zorgen. Ons vaderland, nog steeds geroemd om zijn democratie, wordt hopeloos verdeeld in een lappendeken van partijtjes, van extreemlinks tot -rechts, met een brede, machteloze middenstrook van bewegingen die mekaar bekampen op het confederalistische slagveld. Al bij al leidt dat tot verdeeldheid, immobilisme en onbestuurbaarheid, maar zolang verantwoordelijke politici zich tot bij het roer wringen, kunnen we enigszins gerust zijn. Geen dictators of rare vogels zoals Trump leiden de dans.

En toch geen aanleiding tot euforie, want de problemen hopen zich op. Terrorisme dreigt en baart golven van religieuze onverdraagzaamheid. Is Al Qaida ver weg? De migratie is onopgelost: enerzijds willen we ons humanitair opstellen; anderzijds zijn we niet bij machte oplossingen te bieden aan de instroom en de integratie van migranten. Ze kleuren -letterlijk- onze samenleving met strepen van diversiteit, maar hebben een stevige impact op levenskwaliteit, communicatie, onderwijs, rust en interactie in onze samenleving. Wie zal zich aanpassen en wie leert ons te genieten van een multiculturele biotoop?

Vanzelfsprekendheden verdwijnen: de auto, voor ons geenszins een noodzaak, maar ooit de droom van elke 16-jarige, krijgt een ander aangezicht. Mag je vehikel de stad nog in? Rijden op diesel wordt -onterecht- een misdaad. We moeten naar hybride en elektrische voertuigen, die onbetaalbaar zijn. Leidt dat tot een verlaging van het aantal voertuigen of staan we in 2029 op de Brusselse Ring en rond Antwerpen nog altijd stil? Storten we ons, gehelmd, met onze pedelec op de fietsostrade? “Nine-million bicycles in Bejing”? Neen, ook hier. Hoe verwarmen we onze huizen en maken we ze energiezuinig? Wat is de prijs van duurzaamheid? De ongeduldige klimaatbetogers en de gele hesjes kunnen rekenen op onze sympathie, maar creëren een hopeloze machteloosheid. Korter douchen zal de biosfeer niet redden.

Vooral hunker ik voor vrouwlief en zonen naar een wereld die leefbaar en zorgeloos blijft. In de vorige eeuw was het voor een jongetje nog rustig en in zekerheid opgroeien, op duidelijk afgebakende paden. In 1984 maakte het station van Vilvoorde wellicht nog niet de indruk getroffen te zijn door een afgrijselijke explosie. Waar zijn onze trots en stabiliteit in de 21ste eeuw gebleven? Mijn vrouw, Pieter-Jan, Andreas en ik vleien ons graag neer in een grenzeloze weide vol paardenbloemen nabij het kasteel van Horst. Het voelt er tijdloos en is het dat hopelijk nog in 2029. We voelen er de dauw op het gras, luisteren naar de stilte van het landschap en wijzen naar de wollige wolken die een verwarde wereld toedekken.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here