LuNa – echte muziek door authentieke muzikanten

0
Foto door Wilfried Deferme

Tijdens het optreden van LuNa op 7 oktober in Kaleidoscoop, moest ik constant terugdenken aan een recensie in Humo over een optreden van de Ierse singer-songwriter Hozier: “Hozier brak pas enkele maanden geleden door, maar de deur waarmee hij toen in huis is komen vallen, hebben ze nog steeds niet teruggevonden.” Woorden die perfect toepasbaar zijn op de verrassende coverband LuNa, bestaande uit zangeres Nathalie Van den Meutter en Luc Canters. Wat begon als de volgende mooie samenwerking tussen rasechte artiesten, Mensen zijn Media en Kaleidoscoop, bleek pure magie op te leveren. Je weet wel, dat soort magie dat kaarsjes doet flikkeren, de heupen doet bewegen, je vol heimwee doet terugdenken aan oude lieven … en schilderijen van de muren naar beneden laat donderen.

Ik ga rechtuit zijn en zeggen dat ik eigenlijk niets met coverbands heb. Je kan nog zoveel speelplezier etaleren, de covergroepjes (vaak een mix van uit de hand gelopen hobbyprojecten/midlife crisissen) die de snaren van mijn hart wisten te bespelen, zijn op één hand te tellen. Dat Luc en Nathalie uit een totaal ander vaatje tappen, was echter duidelijk vanaf het moment dat die eerste nostalgische noten van het schitterende ‘A change is gonna come’ de altijd sfeervolle Kaleidoscoop binnendwarrelden. Nathalie greep met haar even warme als uitgebreide timbre het talrijk opgekomen publiek vast bij het collectieve nekvel. Soms subtiel, soms niet te stuiten.

Dat Luc niet de zoveelste begaafde, maar zielloze gitarist is, was ook onmiddellijk duidelijk. Hij staat niet verplicht een reeks vastgelegde noten af te riedelen, maar kiest steeds voor een eigen geluid. Een geluid waarbij hij zorgt voor die kleine momentjes, stroomstootjes, van emotie. De oehs en ahs van het publiek mengden zich dan ook geregeld met spontane ovaties voor de twee artiesten. De zaal kwam stilaan onder stoom, de eerste gegadigden verzamelden zich voorzichtig op de geïmproviseerde dansvloer en zowaar, net voor de pauze kwam een lieftallig schilderijtje zonder verdere aanleiding spontaan van de muur. Alsof de vroegere lampenfabriek een buiging (of een luid eresaluut) maakte voor zoveel schoonheid.

Met de setlist zat het ook meer dan snor. Jazzklassiekers werden moeiteloos afgewisseld met een uitgebreid repertoire aan fantastische pop- en rocknummers. Wat te denken van nummers als ‘Come away with me’ (Norah Jones), ‘Crazy’ (Gnarls Barkley) of dat bekende nummertje van Adele dat over heel de wereld ontelbare mensen reeds ‘in elkaar gefrommeld heeft’: ‘Someone like you’. Steeds met de sprekende gitaartonen van Luc en die even snijdende als helende stem van Nathalie. Wederom haalden heel wat mensen alsnog hun dansschoenen van stal. Een bisronde kon dus niet uitblijven. Maar toen moest er alsnog afscheid genomen worden van dit prachtige duo. De weerhaken van hun performance zaten echter toen al stevig verankerd bij de toeschouwers. Ik had niks met coverbands, tot LuNa even met de deur in huis kwam vallen. Van geen enkel schilderij bleef een spaander heel. Warme mensen, grote kunstenaars.

Miel Van Bavel

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here